Duchowość a pieniądze. Czy naprawdę trzeba być ubogim, żeby być „duchowym”?

Czy człowiek duchowy powinien żyć skromnie?

Czy pragnienie większych pieniędzy, wygodnego domu, bezpieczeństwa finansowego albo dostatniego życia stoi w sprzeczności z rozwojem duchowym?

A może samo bogactwo sprawia, że człowiek staje się bardziej materialistyczny, mniej świadomy i coraz bardziej oddalony od tego, co naprawdę ważne?

To przekonanie jest znacznie bardziej powszechne, niż mogłoby się wydawać.

W wielu środowiskach związanych z duchowością pieniądze nadal są traktowane z pewną podejrzliwością. Jakby istniała niewidzialna granica, po której przekroczeniu człowiek przestaje być „prawdziwie duchowy”.

Można medytować.

Można rozwijać świadomość.

Można pomagać innym.

Ale jeśli zaczynasz dobrze zarabiać, pojawia się pytanie:

„Czy przypadkiem nie stałeś się zbyt materialny?”

A przecież jedno wcale nie musi wykluczać drugiego.

Czy bieda naprawdę czyni człowieka bardziej duchowym?

Wyobraź sobie prostą sytuację.

Jutro tracisz wszystkie swoje pieniądze.

Czy automatycznie stajesz się dzięki temu bardziej świadomym człowiekiem?

Czy zaczynasz bardziej kochać innych?

Czy jesteś bliżej Boga?

Czy przestajesz kierować się ego?

Czy wzrasta Twoja wewnętrzna wolność?

Oczywiście, że nie.

Sam brak pieniędzy nie jest żadnym dowodem rozwoju duchowego.

Tak samo jak duża ilość pieniędzy nie świadczy o jego braku.

Można posiadać bardzo niewiele i jednocześnie całymi dniami myśleć o pieniądzach. Martwić się nimi. Zazdrościć ludziom, którzy mają więcej. Oceniać ich. Czuć złość, niesprawiedliwość albo przekonanie, że świat jest przeciwko nam.

Można też posiadać dużo i nie budować na tym swojej tożsamości.

Dlatego problem prawdopodobnie nigdy nie znajdował się w samych pieniądzach.

Problemem może być nasza relacja z nimi.

Możesz posiadać pieniądze. Pytanie, czy pieniądze posiadają Ciebie

Jednym z fundamentów wielu tradycji duchowych jest temat przywiązania.

I właśnie tutaj zaczyna się znacznie ciekawsza rozmowa.

Nie chodzi bowiem o to, ile masz.

Chodzi o to, kim stajesz się wobec tego, co masz.

Jeżeli całe Twoje poczucie wartości zaczyna zależeć od stanu konta, samochodu, domu czy pozycji społecznej, pieniądze mogą stać się więzieniem.

Jeżeli potrzebujesz coraz więcej tylko po to, żeby przez chwilę poczuć się wystarczająco dobrym człowiekiem, żaden kolejny zakup prawdopodobnie nie rozwiąże tego problemu.

Ale pieniądze mogą być również zwyczajnym narzędziem.

Możesz posiadać dom, nie wierząc, że jesteś swoim domem.

Możesz zarabiać dużo, nie uważając się za lepszego od człowieka, który zarabia mniej.

Możesz lubić komfort, nie budując całego życia wokół pogoni za nim.

To ogromna różnica.

Posiadanie nie musi oznaczać przywiązania.

Istnieje również ego nieposiadania

O tym mówi się dużo rzadziej.

Ego nie musi manifestować się tylko poprzez:

„Mam więcej od Ciebie, więc jestem lepszy”.

Może również wyglądać tak:

„Ja nie potrzebuję pieniędzy, dlatego jestem bardziej świadomy”.

„Bogaci ludzie są płytcy”.

„Nie interesują mnie rzeczy materialne”.

„Pieniądze psują człowieka”.

„Prawdziwa duchowość nie ma nic wspólnego z pieniędzmi”.

I nagle brak pieniędzy również zaczyna tworzyć tożsamość.

Człowiek może czuć się lepszy właśnie dlatego, że posiada mniej.

Może budować swój obraz „duchowego człowieka” na odrzuceniu świata materialnego.

Tylko czy naprawdę jest w tym mniej ego?

To wciąż może być przywiązanie.

Po prostu skierowane w przeciwną stronę.

Duchowość nie musi oznaczać ucieczki od świata materialnego

Być może jednym z największych nieporozumień związanych z duchowością jest przekonanie, że im bardziej człowiek się rozwija, tym mniej powinien uczestniczyć w zwyczajnym życiu.

Jakby świat materialny i duchowy były dwiema przeciwstawnymi rzeczywistościami.

Tymczasem dla mnie duchowość zaczyna się właśnie wtedy, kiedy potrafimy być w świecie, ale nie pozwalamy, żeby świat całkowicie definiował to, kim jesteśmy.

Możemy pracować.

Tworzyć.

Zarabiać.

Budować.

Prowadzić firmy.

Kupować rzeczy.

Podróżować.

Realizować swoje marzenia.

A jednocześnie pamiętać, że żadna z tych rzeczy sama w sobie nie daje nam trwałego poczucia spełnienia.

To zupełnie coś innego niż odrzucenie pieniędzy.

Pieniądze są przede wszystkim zasobem

Sam pieniądz nie ma świadomości.

Nie ma intencji.

Nie jest ani duchowy, ani nieduchowy.

Jest narzędziem.

Za pieniądze można zrobić rzeczy bardzo powierzchowne.

Ale za dokładnie te same pieniądze można również stworzyć miejsce, w którym inni ludzie odnajdą spokój.

Można pomóc rodzinie.

Można wesprzeć człowieka znajdującego się w trudnej sytuacji.

Można sfinansować wartościowy projekt.

Można zatrudnić ludzi.

Można zdobywać wiedzę.

Można podróżować i poznawać świat.

Można odzyskać jedną z najcenniejszych rzeczy, jakie mamy — czas.

Dlatego pieniądze same w sobie nie mówią nam wiele o człowieku.

Znacznie więcej mówi sposób, w jaki z nich korzysta.

Bogactwo nie musi oznaczać luksusu

W środowisku rozwoju osobistego i duchowego często używa się słowa „obfitość”.

Niestety czasami zostaje ono sprowadzone do bardzo prostego równania:

duchowość + odpowiednia manifestacja = pieniądze i luksus.

To druga skrajność.

Nie sądzę, żeby samochód, dom czy liczba zer na koncie były miernikiem poziomu świadomości.

Bogactwo może oznaczać coś znacznie szerszego.

Może nim być:

• czas, którym możesz swobodnie dysponować,
• zdrowe relacje,
• poczucie bezpieczeństwa,
• możliwość odpoczynku,
• bliskość natury,
• twórczość,
• wiedza,
• doświadczenie,
• możliwość pomagania,
• a także pieniądze.

Finanse są więc jednym z elementów bogactwa, ale nie muszą być jego jedyną definicją.

Nie musisz wybierać między duchowością a dostatkiem

To właśnie ten sztuczny wybór wydaje mi się jednym z największych problemów.

Albo jestem duchowy i pieniądze przestają mieć dla mnie znaczenie.

Albo chcę dobrze zarabiać, więc automatycznie staję się materialistą.

Dlaczego mielibyśmy wybierać tylko pomiędzy tymi dwoma skrajnościami?

Można przecież chcieć bezpieczeństwa finansowego i jednocześnie pracować nad sobą.

Można rozwijać firmę i medytować.

Można dobrze zarabiać i pomagać innym.

Można mieszkać w pięknym miejscu i nadal wiedzieć, że szczęście nie znajduje się w rzeczach.

Można korzystać z życia, nie czyniąc z konsumpcji sensu życia.

Być może właśnie tutaj pojawia się prawdziwe wyzwanie.

Nie w odrzuceniu świata.

Ale w umiejętności korzystania z niego bez utraty siebie.

A co, jeśli prawdziwym pytaniem nie jest „ile”?

Może więc zamiast pytać:

„Czy człowiek duchowy powinien być bogaty?”

warto zadać sobie kilka innych pytań.

Po co właściwie chcę mieć więcej pieniędzy?

Czy chcę dzięki nim tworzyć, czy próbuję nimi coś sobie udowodnić?

Czy większe zarobki zwiększają moją wolność, czy jedynie moje potrzeby?

Czy potrafię cieszyć się tym, co posiadam?

Czy potrafię również coś stracić bez poczucia, że wraz z tym tracę siebie?

Czy wraz ze wzrostem moich możliwości wzrasta także moja odpowiedzialność?

To są znacznie bardziej interesujące pytania niż samo:

„Czy pieniądze są duchowe?”

Bogactwo nie świadczy o świadomości. Bieda również nie

Możesz spotkać człowieka bardzo zamożnego i głęboko nieszczęśliwego.

Możesz spotkać człowieka posiadającego niewiele i doświadczającego ogromnego spokoju.

Ale możesz również spotkać człowieka bogatego, który żyje świadomie, dzieli się z innymi i nie jest niewolnikiem swoich pieniędzy.

Tak samo jak możesz spotkać człowieka żyjącego bardzo skromnie, który jest pełen zazdrości, strachu i gniewu.

Stan konta nie pokazuje nam stanu świadomości.

Dlatego ani bogactwo nie powinno być przedstawiane jako dowód duchowego sukcesu, ani bieda jako szczególna cnota.

Może prawdziwa wolność wygląda inaczej

Być może wolność nie polega na tym, żeby niczego nie posiadać.

Może polega na tym, żeby to, co posiadamy, nie definiowało tego, kim jesteśmy.

Żeby móc mieć dużo i nadal pozostać człowiekiem.

Żeby umieć dzielić się tym, co mamy.

Żeby nie oceniać innych przez pryzmat ich majątku.

Żeby korzystać z pieniędzy, zamiast podporządkowywać im całe życie.

I żeby pamiętać, że wartość człowieka nie rośnie ani nie maleje razem ze stanem jego konta.

Nie widzę niczego szczególnie duchowego w świadomym wybieraniu biedy tylko dlatego, że wydaje się bardziej „czysta”.

Tak samo nie widzę niczego duchowego w pogoni za bogactwem wyłącznie dla prestiżu.

Być może chodzi o coś pomiędzy.

O życie, w którym mamy wystarczająco dużo zasobów, żeby nie funkcjonować wyłącznie w trybie przetrwania.

Żeby móc tworzyć.

Pomagać.

Doświadczać.

Rozwijać się.

Dzielić się.

I jednocześnie wiedzieć, że żadna z posiadanych rzeczy nie jest nami.

Czy można więc być bogatym i duchowym?

Moim zdaniem tak.

Tak samo jak można być ubogim i duchowym.

I można być bogatym albo ubogim, nie mając ze swoim rozwojem wewnętrznym prawie żadnego kontaktu.

Bo ostatecznie najważniejsze pytanie nie brzmi:

„Ile posiadasz?”

Tylko:

„Czy potrafisz posiadać dużo i nadal pozostać wolnym?”

Jeśli wolisz posłuchać tej refleksji zamiast czytać, obejrzyj materiał poniżej: